Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2008

Βαρέθηκα

Ακούω συνεχώς παράπονα και δυσαρέσκειες. Πόσο ακριβή έχει γίνει η αγορά, ότι πλασματικός είναι ο πληθωρισμός, αδιαφάνεια παντού και διαφθορά. Μα και σε πιο προσωπικά ζητήματα, γιατί έχει χαθεί ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη, η ικανότητα της ικανοποίησης και άλλα τόσα που όλοι μας σχολιάζουμε καθημερινά. Δεν αντέχω άλλο. Βαρέθηκα να τα ακούω. Όσοι τα αναμοχλεύουν συνεχώς θεωρούν τους εαυτούς τους (και εγώ) ασυμβίβαστους, ανεξάρτητους από το σύστημα γιατί έχουν το διαυγές βλέμμα για να αναγνωρίζουν την κατάντια του. Μα δουλευόμαστε; Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλλέτω και ξεκινήσαμε να πετάμε όλοι πέτρες, που; Στο κενό. Στο απέραντο κενό των ιδεών μας. Τι είναι μια ιδέα, μια άποψη που δεν την εφαρμόζεις; Μεγαλεπήβολα σχέδια, εξεγέρσεις για το κατεστημένο. Που; Πάλι στο μυαλό μας. Γιατί ο κόσμος είναι οι άλλοι και όχι εμείς. Η διαφορά γίνεται στη μικρή ταπεινή καθημερινότητα και θέλει πολλές υποχωρήσεις. Εξαγριωμένα μικρά ανθρωπάκια, στον μικρόκοσμό μας, στην μικροκοινωνία και στην μικροοικονομία μας είμαστε όλοι χαμένα και αυτή είναι η πραγματικότητα. Το σύμπαν είναι απέραντο αλλά για μένα όλο μου το σύμπαν είναι η Δευτέρα με Κυριακή μου. Αν θέλω να αλλάξει κάτι πρέπει να προσπαθήσω κοιτώντας γύρω μου..

1 σχόλιο:

Samael είπε...

Δυστυχώς πολλοί μηρυκάζουν την σήψη γύρω τους και την αναπαράγουν.

Όντως οι λέξεις απ' τις πράξεις απέχουν, αλλά αν σκεφτείς ότι όλα είναι στο μυαλό μας, η πραγματικότητα γύρω είναι μια προβολή του νου μας, γι' αυτό ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά.

Η πιο επαναστατική πράξη που έμεινε είναι η ΣΚΕΨΗ!
Καλύτερα να παραμείνουμε ρομαντικοί σε πείσμα των καιρών και με τις πέτρες που θα μας πετάξουν να χτίσουμε τα θεμέλια για κάτι καλύτερο.