Ενας γέρος

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! -
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

... Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ποιός;

Δεν υπάρχει καλός ή κακός άνθρωπος συμπέρανα. Για κάθε έναν από εμάς θα είναι μία ομάδα, η δική μας, που είναι αποδεκτή και συμβατή σύμφωνα με τα δεδομένα της προσωπικότητάς μας. Αντίστοιχα οι απέναντι από εμάς, οι "άλλοι" έχουν την δική τους ομάδα. Δεν υπάρχει δίκιο ή άδικο, σωστό ή λάθος. Ακούγονται πολύ τετριμμένα όλα αυτά, αλλά είναι από αυτές τις μικρές καθημερινές ανακαλύψεις μου. Ποιος παίρνει τις κατάλληλες αποφάσεις; Η ελίτ, η μάζα, ο όχλος; Ποιος; Πόσα σωστά και λάθη μπορούν να συνυπάρξουν. Μπορεί κάποιος να σκέφτεται τόσο σωστά ώστε να δει το μέλλον;

ΒΟΥΝΟ

Πράσινο κι άσπρο. Ούτε 5 ψυχές τριγύρω, η απόλυτη ηρεμία. Μυρωδιά πέτρας και ξύλο και το μεσημέρι τσιγαρισμένο λίπος. Η απόλυτη ηρεμία και η απόλυτη ομορφιά. Προσοχή στους λύκους και την λάσπη.

Και τι να κάνουμε τώρα φίλε μου

Ζαλίζομαι από τη βαβούρα της τηλεόρασης και των εφημερίδων. Τώρα που το σκέφτομαι έχω πολύ καιρό να διαβάσω ένα καλό άρθρο. Τα γεγονότα μας προσπερνάνε και τα παρακολουθούμε. Ο πόλεμος των γραφιάδων έχει ακυρώσει τα πάντα. Δεν μαθαίνω κάτι καινούριο, δεν με απασχολεί κάποια είδηση, ίσως μόνο αυτές στις τελευταίες σελίδες αλλά όχι στο 'σαλόνι'. Ωραία, και τι να κάνουμε τώρα; Μπορώ να επέμβω;Μπορώ να τους αγγίξω;Μπορούν να ακούσουν την κραυγή μου ή την ανάσα μου; Όχι, κι όμως υπάρχω και από τη θέση που είμαι προσπαθώ. Η ζωή προσφέρεται για να μαζεύεις εμπειρίες και ευτυχισμένες στιγμές, η απόγνωση σε ακινητοποιεί και σε γεμίζει οργή, σε δένει με αλυσίδες στις σκέψεις σου. Αρνούμαι να μπω σε παιχνίδια και συνομοσιολογίες. Κάθε μέρα μου δίνονται άπειρες ευκαιρίες να προσφέρω, έστω και σε 10 ανθρώπους. Θα το κάνω κι αν αποτύχω δεν θα στεναχωρηθώ γιατί κάθε καινούρια ανατολή που βλέπω ξέρω ότι έχω κι άλλη ευκαιρία. Και τι μπορούμε να κάνουμε φίλε μου, να τους γράψουμε στα π@π@..@ μ@ς και να κοιτάξουμε να ισιώσουμε λίγο το χαλί μας(ή χάλι μας).

6.27

6.27 χτυπάει το ξυπνητήρι ειρωνικά με την μουσική επένδυση των Depeche i just can’t get enough. Καθημερινά, κάθε μέρα ,Δευτέρα με Παρασκευή. Εκπλήσσομαι και η ίδια πως καταφέρνω και είμαι στο αυτοκίνητο 6.52 πάνω κάτω. Για εμένα ακόμα και ένα λεπτό είναι πολύτιμος χρόνος γιατί η σχέση μου με τον Μορφέα είναι ηδονική. Φτάνω στη δουλειά, πίνουμε τον πρωινό καφέ και χαζολογάμε με τους συναδέλφους για περίπου ένα μισάωρο. Ύστερα είτε αρχίζουν οι επισκέψεις είτε ξεκινάμε τις γραφειοκρατίες. Ο χρόνος δεν μας πιέζει ούτε κάποιο επίμονο αφεντικό, δεν έχουμε προθεσμίες και εντολές. Παρόλ’αυτά ένα μαύρο συννεφάκι ακολουθεί κάθε μας βήμα, σχεδόν κυκλοφορούμε σαν αόρατοι και εμφανιζόμαστε κατ’εξαίρεση. Η μοίρα κάθε συμβασιούχου είναι ίδια; Ευτυχώς που έχω διεξόδους για να μην αισθάνομαι ‘επαγγελματικά νεκρή’. Βγαίνοντας από την δουλειά οι πνεύμονές μου γεμίζουν αέρα, αυτό το αίσθημα μόνο με κάποιο μαγικό ελιξίριο μπορεί να συγκριθεί. Η επιστροφή είναι επιστροφή στη ζούγκλα, συνήθως βρίζω από μέσα μου αποφεύγοντας τα κορναρίσματα, ανακάλυψα ότι μου αρέσει η αθυροστομία. Φτάνοντας σπίτι του Surfer Rosa εγκαθίσταμαι στον καναπέ και αρνούμαι κάθε μετακίνηση, περιστασιακά και ανάλογα με τα κέφια επισκέπτομαι την κουζίνα. Μετά ένα ποτήρι κόκκινο κρασί συνοδεύει ταινίες και σήριαλ ( αν και τελευταία η απεργία των σεναριογράφων στην αλλοδαπή μας τα χάλασε). Το βράδυ απαραιτήτως ανάγνωση γιατί δεν με παίρνει ο ύπνος διαφορετικά και μετά καλημέρα 6.27. Μια τυπική τυπικότατη μέρα. Simple things make life wonderful.

Ο Κόσμος

Μια φορά καιέναν καιρό ήταν ένα μικρό κορίτσι που γνώρισε τον Κόσμο. Ήταν μεγάλος και όμορφος. Στολισμένος με πολύχρωμα φωτάκια, μάτια που έλαμπαν στο χρώμα του φεγγαριού και με τσέπες που ήταν γεμάτες υποσχέσεις. Ζαλίστηκε το μικρό κορίτσι της ιστορίας μας από τα πολλά δώρα, θαμπώθηκε από την λάμψη και αγάπησε βαθιά αυτόν τον Κόσμο. Όποτε έβρισκε ευκαιρία τον περιτρυγίριζε και ζήταγε να ακούσει ιστορίες και αποφθέγματα γιατί ήταν σοφός. Της χάριζε χωρίς ενδοιασμούς όλα τα μυστικά που έκρυβε, κι όταν τελείωσαν τα μυστικά του άρχισε να της χαρίζει κομμάτια από το σώμα του. Στην αρχή έφυγαν τα πόδια του, μετά τα χέρια του, μετά ένα κομμάτι από τα πλευρά του. Δεν τον ένοιαζε όμως γιατί το τίμημα ήταν σαφώς μικρότερο από τη χαρά που χάριζε. Το μικρό κορίτσι παρόλο που έβλεπε τον κόσμο να μισεύει δεν σταμάτησε να ζητάει περισσότερα, ακόμα και τις στάλες από τον ιδρώτα του που μαζεύονταν στην αρχή του μετώπου του από τον πόνο και την απώλεια. Τα ήθελε όλα το μικρό κορίτσι γιατί η αγάπη της για αυτόν ήταν τόσο μεγάλη που δεν άντεχε να υπάρχει σε άλλη υπόσταση παρά μόνο μέσα στην δική της. Έπαιρνε και ζήταγε, έπαιρνε και ζήταγε, την καρδιά, το στομάχι, τα μάτια του που είχαν το χρώμα του φεγγαριού. Το γέλιο της ακουγόταν παντού γιατί ήταν γεμάτη και πλούσια. Πλέον δεν ήθελε τον Κόσμο αλλά τα πλούτη του, δεν ήθελε τα λόγια ούτε απλά ένα χρώμα σαν τις αχτίδες του φεγγαριού. Άφησε τον Κόσμο και πήγε αλλού, άφησε ένα άδειο δοχείο που ούτε κουφάρι δεν τολμούσε κανείς να πει. Κι όμως ο Κόσμος γέλαγε ακόμα γιατί κάποτε είχε δώσει χαρά σε κάποιον τόσο μεγάλη που τον σκότωσε.

ΦΩΣ

Όταν έχει συννεφιά και όλα γύρω μας, από κτίρια μέχρι εμάς τους ίδιους, μας καλύπτει ένα στρώμα μπογιάς, ένα τόνο πιο σκούρο του φυσιολογικού. Είναι πανέμορφο που μερικές φορές ο αέρας παραμερίζει κάποιο σύννεφο και ορισμένες ηλιαχτίδες φωτίζουν διάσπαρτα τον χώρο. Μπορείς να πιάσεις το φως εκείνη την στιγμή, αποκτάει διάσταση γιατί περιορίζεται, στα μάτια μας μόνο βέβαια. Έτσι δεν είναι η πραγματικότητα; Απομονώνοντας ένα στοιχείο αποκαλύπτεται η πραγματική του φύση, οι ιδιότητές του. Ο άνθρωπος γίνεται ένα φοβισμένο θηλαστικό που ζητάει απεγνωσμένα βοήθεια για κάτι, για οτιδήποτε.